INDEX

Vlak voordat je land in Addis Abeba vlieg je over het "platte land" van Ethiopie.
Kleine nederzettingen met traditionele ronde daken liggen vredig in het landschap.
Dichter bij Addis reflekteren de metalen daken van de vele huisjes het zonlicht als een baken op weg naar het vliegveld. Bole Airport is een modern vliegveld dat is gebouwd met geld uit het buitenland en 4 jaar geleden is geopend. Ik wordt opgehaald door Hans van Hiemst en Chaka van de ambassade en besluit om met Birgit, mijn vrouw en medewerker, direct naar de ambassade te gaan. Het is 7 uur in de ochtend en nog veel te vroeg om in te checken in het hotel.
Buiten een straal van 500 meter van het vliegveld begint het stadslandschap al te veranderen.

  
     

Huisjes worden gammel en zijstraten veranderen in stoffige landweggetjes. Toch rijden we een aantal kilometers over een driebaans snelweg die ooit is gebouwd door de chinezen.
Langzaam besef je dat je in een derde wereldland bent. Gammele busjes volgestouwd met mensen. Rokende vrachtwagens die naar mijn idee meer olie verbruiken dan benzine, en mensen gehuld in lompen die soms blootvoets de snelweg proberen over te steken. Ook zien we een gekantelde pick-up truck en last but not least ligt er iemand gewoon midden op de snelweg te slapen. De chauffeur, Chaka genaamd, zegt dat dat de reden is dat de meeste automobilisten meestal in het midden van de vierbaans snelweg blijven rijden zodat ze over niemand heen rijden, vooral s'nachts. We zitten net vijf minuten in de auto en hebben nu al een culture shock.

  
     

De Nederlandse ambassade ligt vlak naast deze snelweg. Het is in 2005 in gebruik genomen en is ontworpen door Bureau van Gameren-Mastenbroek. Het uit rood beton opgetrokken gebouw ligt verzonken in een heuvelachtig terrein dat aan een park doet denken. Volgens Chaka is het een van de weinige ambassades die niet door prikkeldraad is afgeschermd.
In de ambassade aangekomen is het een drukte is van jewelste. Onder leiding van Carroda, een timmerman uit Italie zijn een tiental ethiopiers bezig lange balken aan de muur te bevestigen. Naar ik later hoor het basisframe voor de geluidsabsorberende schotten.

  
     

Omdat de lange gang na het ingebruiknemen van het gebouw erg gehorig bleek te zijn is door het ministerie besloten om er geluidsabsorberende schotten te bevestigen. Ik ben door het ministerie benaderd om vier windsculpturen te maken van gemiddeld 3x4 meter in omvang die op de schotten moeten worden aangebracht. De foto's heb ik in Nederland gemaakt en laten printen op speciaal doek dat een mooie matte afdruk geeft.
Het is nu zaterdagochtend 9.30. Rond 11 uur worden we afgezet bij het hotel. Even alles verwerken.

  
     
Half zeven wakker. Voel me door het hoogteverschil duf. Normaal schiet ik uit bed, maar vandaag niet. Langzaam dringt het tot mij door dat ik in Addis zit en er straks iemand van de ambassade ons af komt halen zodat we de foto's op kunnen hangen.
Na een rit van zeker drie kwartier dwars door Addis komen Birgit en ik aan op de compound van de ambassade. Ook Addis kent files en ik hoorde van Chaka, onze chauffeur, dat mensen al bij het krieken van de dag, zo rond vijf uur, beginnen te werken. De mensen leven met het beschikbare licht. Na negen uur s'avonds is het afgelopen. Slechts zeventien procent van de inwoners heeft beschikking over electriciteit.
Aangekomen in de ambassade zie ik dat de geluidsabsorberende schotten kaarsrecht en op de juiste plek hangen. 		 
     
Vandaag gaan Birgit en ik met behulp van twee ethiopiers de foto's ophangen. Omdat het doek waar de foto's op zijn geprint nogal transparant is en de schotten donker heb ik besloten om een extra onbedrukt doek over de schotten aan te brengen. Daar beginnen we dan mee. De medewerkers van de ambassade hebben een vaag idee wat voor foto's er worden opgehangen. Ze hebben wel wat foto's op internet bekeken maar die waren iets te flets afgedrukt. Iedereen is benieuwd naar het eindresultaat. Het lijkt mij een goed idee om vandaag een foto inclusief blanco doek op te hangen zodat ze meteen weten wat voor vlees er in de kuip zit.  
     
We werken tot een uur of drie en om half vier worden we door chaka via een grote omweg naar het hotel gereden. Het is ondertussen gaan regenen. Onderweg maak ik enkele foto's. De meeste indruk maakt een Slachterij die zich vlak langs een van de hoofdwegen bevindt. Duizenden kilo's botten liggen in de buitenlucht te rotten en te stinken. De stank is ondragelijk. Boven dit tafereel vliegen tientallen vetgemeste gieren. Volgens Chaka is dit terrein al jaren niet opgeruimd. Men laat het gewoon liggen. Net zoals de honderden afgereden bussen die verderop geparkeerd staan.  
     
Overal lopen mensen. Ze zijn bezig iets te vervoeren of te verkopen of gewoon een beetje te zitten. Ook zie je veel zwervers die een beetje verdwaasd om zich heen kijken. Addis is per slot van rekening de armste stad van de wereld. Als het regent ziet de stad er troosteloos uit. Chaka zegt dat in de regentijd die eind juni begint het een verschrikkelijke blubberzooi wordt.


 
     
Woensdag besluiten we om wat later naar de ambassade te gaan. We zijn immers sneller klaar met het monteren van de foto's dan verwacht. Allen degene die we boven de trap moeten monteren zal veel tijd kosten dus die bewaren we tot morgen. Onderweg stoppen we veel om te fotograferen. Vandaag wil ik veel portretten fotograferen. Niet dat enorme geposeer maar onverwachts en met een zekere dynamiek. Een beetje zoals Ed van der Elsken dat zo goed kon. Ontmoetingen van een paar seconden en daarna is het voorbij. Op een gegeven moment stoppen we ergens in de buurt van de markt om van een groepje mensen foto's te maken. Opeens springt er een vent te voorschijn met een normaal postuur maar…..een te klein hoofd. Hij kijkt een beetje verwrongen uit zijn ogen en wordt heen en weer geslingerd door een groepje mannen. Chaka zegt dat de mannen die zich met hem bemoeien vast en zeker een zakelijk belang in hem hebben. Vaak gebeurd het dat ze een deel van de opbrengst die de man met het kleine hoofd bij elkaar bedeld met elkaar delen.  
     
Het gaat allemaal te snel omdat ik vanuit de auto foto's maak, maar de toon is gezet. Wat een stad! Daarna fotografeer ik veel kinderen die je altijd met een grote glimlach tegemoettreden. Er lopen veel groepjes kinderen rond met voetbalshirtjes. Het WK is immers deze week begonnen en ook hier zijn ze er mee bezig. Op een gegeven moment komt er iemand naar me toe die mij vijf meter meetrekt. Of ik zijn Fiat 500 wil kopen. Geen roest en in goede staat. Maak een foto van de verkoper plus auto en stap weer bij Chaka in de auto. Even later arriveren we in de ambassade om on the waterfront" op te hangen. De ruimte waar deze foto komt te hangen bevindt zich in het midden van de gang van de kanselarij. In dit stuk van de gang is het plafond hoger en is er meer licht doordat er zich twee ramen aan beide kanten van de gang bevinden.  
   
Op de terugweg rijden we langs een van de grootste kerken van Addis Abeba. Een serene plek in een poel van stof, drukte en beweging. Chaka zegt verwijtend dat er zoveel geld aan de bouw van de kerk is besteed. Volgens hem hadden ze dat beter kunnen gebruiken om de armoede te bestrijden. Dat klinkt aannemelijk maar ik geloof toch dat veel mensen een soort verlichting van hun dagelijkse beslommeringen ondergaan bij het zien van deze oase van rust.
Religie als opium van het volk.
Buiten de poort van de kerk bivakeren een groep mensen. Een daarvan heeft een chimp bij zich die nogal bijterig is. Wat een enorm gebit heeft zo'n beest. In deel vier van het dagboek maken we een uitstapje buiten Addis Abeba en zijn de resultaten van de andere foto's te zien.

 
     

Scroll naar beneden om meerdere foto's te bekijken.

Copyright George Maas

 
     
   
     
 
     
 
     
   
     
  INDEX